Włączyłem sobie przedwczoraj świeżego live’a Camerona Wintera z Carnegie Hall. Niestety nie kocham jego melodii aż tak, żebym chciał słuchać ich w wersji na sam fortepian i wokal, tym bardziej że całość trwa six seven minut. Wyłączyłem go po trzech utworach.
Podobnie niedostymulowany się czułem, słuchając Opusu Ryuichiego Sakamoty (w wersji filmowej), też koncertu fortepianowego, ale już nawet bez użycia głosu. Uszczuplanie składu i instrumentarium, „wersje akustyczne”, unpluggedy/tiny deski wydają mi się stworzone tylko dla najzagorzalszych fanów.
Zamiast tego puściłem sobie po raz pierwszy zaległe 3D Country zespołu Wintera, Geese. Po odsłuchu wydało mi się, że wybicie się tego zespołu było tylko kwestią czasu i czymś naturalnym. Bo kto inny robi taki rockowy neoklasycyzm jak te DZIECIAKI Z NOWEGO JORKU?
Opacznie rozumiane jako „indie”, popularne GĘSI od przynajmniej 2023 roku na swój sposób mieszają kultowe tropy ze złotej ery muzyki rockowej. Czerpią z country-bluesowo-rootsowych fusionów lat (post)hipisowskich oraz okraszają to psychodelią, krautowym graniem „rytmicznym” i odrobiną ŁOJENIA.
Znaczy to mniej więcej tyle, że estetyczną ofertę Geese łatwiej jest pojmować jako „kierunek dobry, ale zwrot przeciwny” względem takich kasztanów jak Greta Van Fleet, a nie kontynuację luzacko-zblazowackiego wajbu i brzmienia tuzów srebrnej ery rocka, zespołów indie pokroju Pavement.
Weźmy taki utwór tytułowy z 3D Country. W damskich chórkach – zdaje się elemencie wyklętym alt-rockowego grania – i żartobliwym śpiewaniu o nowym, osobliwym obliczu Zachodniego Człowieka rozpoznałem bronie z arsenału mojego ukochanego Steely Dan. Brzmienie wczesnych „Show Biz Kids” i „Rose Darling”, tekst jak pomost między „Don’t Take Me Alive” i „Time Out of Mind”.
Ale to tylko moje skrzywienie. Tak naprawdę najbardziej pogłębioną konwersację Geese prowadzą z Rolling Stonesami w szczytowym okresie. „Gravity Blues” (i nie tylko) tych pierwszych brzmi zupełnie jak „Sway” czy „Ventilator Blues” tych drugich. W ogóle nie zaskakuje, że dzia-dzia-Jagger niedawno pochwalił nowojorskich akolitów.
Źródeł i przyczyn można szukać godzinami. Choć płyta zaczyna się gówniarskim otwieraczem, a jej ostatnie numery już nie dodają do równania tyle co te z początku i środka, całościowo musi robić wrażenie. Upewniła mnie w pokładanych w tym zespole już po zeszłorocznym Getting Killed niemałych rockowych nadziejach.




